SINIKKA LANGELAND – THE HALF-FINISHED HEAVEN

Sinikka Langeland – THE SEMI-FINISHED HEAVEN
By Henning Bolte on February 24, 2015
4.5

Sinikka Langeland (1961) is a Norwegian vocalist virtuoso brings the Finnish kantele harp table to life. The instrument sounds sometimes here as a pedal steel guitar (The light streams in, Hymn to the fly), a harpsichord (The half-finished heaven), a koto again (Animal miniatures, Animal Moment), a Breton harp, dobro (The blue tit’s spring song) or even a hurdy-gurdy (Hymn to the fly).

It is not only a key tool in the folk music of Finland and Estonia, but spreads out to the Urals. Langland who gained international recognition with her three previous albums Starflowers (ECM, 2007), The Land That Is Not (ECM, 2011) and Mary’s Song (ECM, 2009) can be heard on this new album with the two Norwegians,
Lars Anders Tomter on viola and Trygve Seim on saxophone plus Finnish drummer Markku Ounaskari.

All have played longer in ensembles of Langeland but this combination opens up a whole new special sound world within twelve pieces including three vocal on poetry by the Swedish poet Tomas Tranströmer (1931) who in 2011 received the Nobel Prize for Literature.

The opener Hare Rune (Rune Song of the hare), a slow, intoxicating pow wow with shamanic reminiscences, does not lie. Ounaskari often used a larger bass drum and what he here with it, Heef the total. Tenacious repetitive but no time mechanically, not smashing but precisely because the more insistent. Particularly through the whole album over the sound symbiosis of the instruments.
Often in pairs, they are first indistinguishable from each other until at one point one of the relevant instruments of the fusion reappear and draw their own contrasting lines. This happens many times for the viola and the saxophone but also for the bass and viola or the cymbals and the kantele.

It is not only this, said sound variation Langlands kantele and a subtle but impressive dynamics. Impressive is also what they accomplish with so few instruments Tomter his extra raunchy picking and ironing, Seim with its curving, deep whirring and fleeting saxophone sounds Ounaskari with his earthy bass drum, subtle cymbal work and well-timed hand drumming.

Langlands kantele not only provides amazing variations klankkarakte- characteristics. She puts more solid groundwork and rises to great heights equally glistening as particularly impressive in Caw Of The Crane.

And do not forget the invisible hand in the design on construction of the album! Geniuses are in a sense Hare Rune, The Woodcock’s Flight and Caw or Crane But the other pieces are no exception particularly strong.

SINIKKA LANGELAND – THE HALF-FINISHED HEAVEN Door  op 24 februari 2015

4.5

Sinikka Langeland (1961) is een Noorse vocaliste die virtuoos de Finse tafelharp kantele tot leven brengt. Het instrument klinkt hier soms als een pedal steel guitar (The light streams inHymn to the fly), een clavecimbel (The half-finished heaven), dan weer een koto (Animal miniatures, Animal Moment), een Bretonse harp, een dobro (The blue tit’s spring song) of zelfs een hurdy-gurdy (Hymn to the fly). Het is niet alleen een centraal instrument in de volkmuziek van Finland en Estland maar spreidt zich uit tot aan de Oeral. Langeland die internationale erkenning kreeg met haar drie eerdere albums Starflowers (ECM, 2007), The Land That Is Not (ECM, 2011) (zie op Written In Music HIER) en Maria’s Song(ECM, 2009) (zie op Written In Music HIER) is op dit nieuwe album met de twee Noren, Lars Anders Tomter op viola en Trygve Seim op saxofoon plus de Finse slagwerker Markku Ounaskari te horen. Allen hebben langer in ensembles van Langeland gespeeld maar deze combinatie opent een geheel nieuwe, speciale klankwereld binnen de twaalf stukken waaronder drie vocale op poëzie van de Zweedse dichter Tomas Tranströmer (1931) die in 2011 de Nobelprijs voor literatuur ontving.

De opener Hare Rune (Runelied van de haas), een langzame, bedwelmende pow wow met sjamanistische reminiscenties, Langeland-Sinikka-05[Kjell-Ivar-Walberg]liegt er niet om. Ounaskari gebruikt vaak een grotere bas-drum en wat hij hier ermee , heef het totaal. Vasthoudend repetitief maar geen moment mechanisch, nooit smashing maar juist daardoor des te indringender. Bijzonder door het hele album heen is de klanksymbiose van de instrumenten. Vaak in tweetallen zijn ze eerst niet van elkaar te onderscheiden tot op een gegeven moment één van de betrokken instrumenten uit de versmelting weer te voorschijn komen en eigen contrasterende lijnen trekken. Dat gebeurt menige keer voor de viola en de saxofoon maar even goed voor de basdrum en de viola of de cymbalen en de kantele.

Het is niet alleen dit, genoemde klankvariatie van Langelands kantele en een even subtiele als indruk- wekkende dynamica. Indrukwekkend is vooral ook wat zij met zo weinig instrumenten bewerkstelligen, Tomter met zijn seim_14okt_kuara+trygve-seim_web_3_foto-gerhard-richterextraordinair pluk- en strijkwerk, Seim met zijn buigende, diep gonzende en vliedende saxofoonklanken, Ounaskari met zijn aardse bas-drum, subtiel bekkenwerk en goed getimed hand drumming. Langelands kantele zorgt niet alleen voor verbazingwekkende variaties aan klankkarakte- ristieken. Ze legt steeds stevig groundwork en stijgt evenzeer glinsterend naar grote hoogtes zoals bijzonder indrukwekkend in Caw Of The Crane. En niet te vergeten de onzichtbare hand in de opzet op opbouw van het album! Uitblinkers in zekere zin zijn Hare RuneThe Woodcock’s Flight en Caw of Cranemaar de andere stukken zijn zonder uitzondering bijzonder sterk.

De muziek spiegelt de beleving en de impact van natuur met een bijzonder balans tussen de uiterlijke, fysieke en de innerlijke beleving. The Light Streams In en The Tree And The Sky, beide op IMG_2322een gedicht van Tranströmer zijn daar fraaie voorbeelden van. Zowel in de lyrische compositie als de muziek blijft het moment van gewaarwording even ‘staan’. Woodcock’s Flight en Caw of Crane verliezen zich niet in mimicry van de natuur maar diepen tonaliteiten op die associaties met Eleni Karaindrou en met Country Blues oproepen. The Magical Bird daarentegen, baserend op een dans uit de Finnskogen, swingt – met een battente gespeelde kantele – als de neten. Met de groeten aan Jan Garbarek. Zelfs in Hymn To The Fly krijgt mimicry niet de overhand. Enige uitzondering: Animal Moment, de vrolijke afsluiter van 20 seconden met mooi kreupelhoutgeluid. Maar daar kan de luisteraar dan zelf de zingende context van zijn. The half-finished heaven is een diep album van even grote als universele zeggingskracht.

LYRICS De werken van Tranströmer zijn naar het Nederlands door Henk Bernlef vertaald.

Comments are closed.